شهرآشوبِ من

.

آن‌قدر که دل‌ام برای تو تنگ می‌شود

دلتنگِ من می‌شوی گاهی؟

.

+ ()

.

هماره ایستاده،

             کهن سرو ِ باغ

             آرام به خواب می‌رود

با یک بغل غم ِ رازقی...

.

+ ()

.

لعنت بر تو

     رام و آرام‌ نمی‌شوی

گرگِ هاری

هر زمستان

           درونِ سینه‌ام

                 زوزه می‌کشی...

.

+ ()

.

خسته‌ام.

از این پایِ بریدهِ از وطن

دلِ بریدهِ از غربت

خسته‌ام عزیز!

می‌دانی!؟

+ ()

.

داغی ِ تن‌ات را جا می‌گذارم

در سرزمین ِ بهشتِ مونتکاتینی‌ترمه* و

بازمی‌گردم به خانه‌ام که در سرزمین‌ام نیست و

غم سرزمین‌ام را می‌خورم که در آن خانه‌ام نیست.

.

سهم ِ من از خرداد

انجمادِ تنی بود که دل‌اش بیش از آن‌که به آتش تو گُر گیرد

از اندوهِ ماسیدن ِ خون بر شانه‌های سیاهی

فروفسرد و خموشید.

.

سهم من از خرداد

یادوراه‌های جهنم در سرزمین‌ام بود که مرا

از خانه‌ام

از تو

و از بهشت

برید...

.

Montecatini Terme * : شهری زیبا در توسکانی، ایتالیا.

+ ()

.

تو آن سکر ِ نقاهتِ  پیش از

                             واپسین لحظه‌های احتضاری

جانم می‌دهی 

          ای عشق

                 برای جان دادن

پس ِ روزهای سختِ بیماری...

+ ()

.

تا تو بیایی

با خود می‌برد این توسن سوسنی

گل‌های سرخ دلخوشی‌ام را

از میان سوزنی‌های مادر.

.

تا تو بیایی 

و به آوازی عاشق کنی

مرگی را که می‌تازد میان کوچه‌های شهر...

.

+ ()

.

این رگه­‌ی درد

می­‌ماند و  

              می­‌آید

با تو، چون می­‌مانی

             با من، چون می­‌روم...

.

+ ()

.

قصه­‌گوی لبانت

              بیدارم می‌­دارد

                   چله­‌نشینی­‌های خون را...

+ ()

.

درهای خانه خائن‌اند

تا می­‌روی،

       بسته می­‌شوند...

. 

+ ()

.

هرچه دستانم را گره می‌­کنم

باز می­‌چکد از لای انگشتان

دلم

شیدا، روی گره­‌های فاصله...

.

+ ()

.

خدا مرا با دستان تو آفریده بی‌گمان،

              از این گونه که می‌روم از دست  

                                    چو می‌نوازی‌ام باز...

.

ر

.

                                                                                            بدرود

+ ()